Mahal Kita

Mahal kita,
Sapagkat magkalagyo ang ating pananaw
At sumama ka sa mga mapanganib kong pagtagunton
Sa mga maiilap na berso. Hindi mo ako iniwang
Nag-iisa sa kabila ng mga bigong
Pagtatangkang sungkitin ang mga awit
Na kailanma’y hindi ko natagpuan.

Dahil natagpuan ko ang talabing
Sa iyong mapaglingap na pagsinta
At humingalay sa sumbo ng iyong pagmamahal.
Tinuruan mo akong usalin ng labi
At himayin ng aking puso ang ibinubulong
Nito na kailanma’y hindi ko naunawaan.

Dahil sabay tayong umimbayog
Sa liting ng mga salita, kung paano ko binigkas
Ang mga tula sa mga sandaling magkasama.
Laging may pagnanasang dinadama
Ang mga himig ko na naging himig
Mo na rin sa tuwing pinagsasanib
Ang mga labing naglalasing sa kahabaan ng gabi.

Dahil hinaplos mo ang mga tumubong
Subyang sa aking dibdib. Nagagawa mong yakapin
Ako sa kabila ng mga pagsusumiksik
Ng galit sa puso habang patuloy
Kong inuusal ang mga salitang
Hindi ko naman naiintindihan. Dala lamang
Marahil ng sumpang nakaukit sa pagkatao
Upang ariin ang lahat na maging isang kalaban.

Dahil binabanggit mo ang pangalan ng aking puso
Na matiyaga mong hinanap ang itinuturo
Nito, isapupo ng mapaglingap mong bisig,
Turuang magmahal upang makilala ang mundo
Na kailanman ay hindi ko nasumpungan
Sa mga kahapong hindi malinaw
Kung saan manggagaling ang umaga.

Dahil hindi ka nagsasawang pakinggan
Ang mga tulang matagal ko nang hinugot
Sa aking talaarawan, kung paano ko ginawang
Bikigan ang diwa upang ibaon ang mga salita
Ngunit binuhay mo ang lahat at muling
Ipagdiwang ang aking mga akdang
Hindi ko kailanman inangking kayamanan,
Ngunit itinuring mong isang kumikinang.

Dahil ipinakilala mo sa akin ang mundo
Kung gaano kaganda, kung paano ko natutuhang
Sabayan ang mga awit ng mga ibon
Sa kalangitan. Tinuruan mo ako kung paano bigkasin
Ang mga himig na ibinubulong ng mga lagaslas ng batis.
Tinuruan mo ako kung paano umawit nang umawit,
Damahin ng puso ang mga ibinubulong nito, kung gaano
Kaganda kapag ang mga sinasambit nito’y ang ating pag-ibig.

Dahil nakita ko ang mga naglahong panaginip na muling
Binubuhay ng iyong mga pangako at kahilingan.
Nadarama ko ang matamis na pangakong sinasambit
Paulit-ulit ng iyong mga mata tuwing pinagmamasdan kita.
Nauunawaan nito ang mga hinahanap ng aking diwa
Sa pag-ibig na hindi ko pa nasisilayan sa mahabang panahon.

Dahil patuloy mong hinahaplos ang aking puso
Sa mga gabing mapanglaw ang mga balintataw
Na dumadaig sa aking pagkatao. Hindi mo ako iniwan
Sa mga sandaling nais linlangin ng mga manhid
Na imahinasyon ang aking diwa. Nagagawa mong itakip
Ang iyong katawan sa mga sandaling nais durugin
Ng mga pagkabigo ang aking mga pangarap.
Dahil sa iyo, kaya nais kong muling mangarap.

Dahil nakikita mo ang mga kahapong nakaguhit sa aking pisngi,
Kung paano ako binulag ng mga nakaraang naghandog
Ng maling landas, itaboy sa malayong lupain,
Makulong sa mga pagkukunwari at karimlan.
Hinanap mo ang nawawalang landas na nag-uugnay sa buhay
At pagkatao ko at inalay sa aking mga pagod na paa, muling
Magnilay kasama ang bagong pangakong aking ipinagbunyi.

Dahil sa kabila ng pagtakwil sa akin ng ating mundo,
Naroon ka sa dilim na naghihintay ng aking pagdating.
Niyakap mo ako sa kabila ng maitim kong nakaraan
At lumuha ka, nang mapagmasdan ang daigdig
Kong lumuluha. Puno ng pagmamahal na binigkas
Mo ang mga katagang hindi ko kailanman napakinggan.

Dahil inaawit mo ang aking mga awit na hinabi
Ko sa aking nakaraan at dalhin ako sa umagang
May awit, kasabay ng iyong tinig.
Ipinadama mo na ang bawat himig na inuusal
Ng aking damdamin ay mahiwaga,
Tulad ng hiwaga na matagal na hiniling
Sa mga anito at diyosa ng sandaigdigan.

Dahil nakita ko sa iyong mga mata ang hiwaga.
Nasaksihan ko kung paano nito ipinamalas
Ang mga larawan ng tagong daigdig na madalas
Kong matunghayan sa aking mga panaginip.
Nakita ko mula sa iyong mga mata ang wagas
Na kagandahan ng lahat.

Dahil ikaw ang aking umaga, kung paano
Mo pinagningas ang aking mga araw at punuin
Ng mga pangako ang bawat paglipas ng sandali.
Ikaw ang init ng aking katanghalian,
Ikaw ang naging karamay sa lamig
Ng mahabang magdamag.

Dahil tinuruan mo akong huwag matakot
Sa aking kamatayan. Kung paanong hindi ka natatakot
Lagutan ng umaga kung ako ang iyong kasiping.
Tinuruan mo akong harapin ang bukas kahit walang
Susunod na bukas. Kung ang lahat ng ito ay magwawakas
Na tayong dalawa ang magkapiling.

Mahal kita.

Hanggang Sa Mamatay Na Ang Mga Aranyang Kislap

Salamat sa iyo, alam kong hindi pa huli ang bukas ko para sa mas magandang hinaharap: ang kapayapaan ng dibdib, ang pagmamahal na inubos, ang mailap na pag-ibig. Salamat. Tanging ito lamang ang maiiwan ko sa aking pag-alis. Hindi ko na hihintayin pang lumipas ang ngayon, baka magising pa ang mga nahihimlay na kaluluwa na halos malanta na ang mga baging na nakapulupot sa kanilang puntod. Nagsawa na ang hindi matapos na pagpatak ng luha sa mga matang nilamukos sa pag-iisip sa iyo at pagtanong ng napakaraming bakit at pagtuligsa sa mga kasagutang hindi mo inihandog kahit kailan.

Ang hindi mo alam, ang iyong sakit na dinulot ang siyang nagturo sa akin upang maging matatag sa alinmang pagsubok. Nalimutan mong maaari kong itanim sa aking talaarawan ang bawat latay na dulot mo upang sa bawat sandali ay mabuklat ng aking isipan. Nakalimutan mong patuloy ang pagdaloy ng dugo sa aking mga ugat sa tuwing maaalala ang pangungunyapit ko sa iyong mga braso sa mga sandaling nakatingala sa gawad mong awa. Subalit naging matigas ka at naging bingi sa pagsusumamo ng kaluluwa kong pinatawan mo ng parusang hindi nakalaan sa tulad kong tapat kong umibig. Hindi mo naalala ang bawat pagpupunyagi kong maging maalab ang bawat taludtod ng aking pangako at ihandog sa iyo ang kadalisayan ng aking pagkatao upang sa pagsapit ng umagang ako ang iyong kasiping ay magniningas ang bawat pamimintana mo sa mga daratal pang bukas. Hindi mo naalalang pinuno ng aking mga halik ang nadirimlan mong pagkatao noon, noong kasalukuyang ginagahasa ng sakit ang iyong kalooban. Hindi mo naalala ang matiyaga kong pagsalikop ng mga braso sa nanlalamig mong tinig ng pag-aalumpihit sa sakit na natamo mo bunga ng nakalipas mong pag-ibig.

Subalit ang naalala mo lamang ay ikaw at ikaw, ako ay ako. Hindi mo nakita ang ganap na pagsasatinig ng ating mga puso na walang lasong nakatarak sa bawat himig na inuusal ng ating mga gabi. Hindi mo nadama ang init ng aking mga labi sa tuwinang pagsasanib ng ating mga tinig ng damdamin.

Hindi mo naalalang ako’y may dangal din.

Kasiping Ko Ang Kahapon

Huwag mong ituring na tapos na ang kahapon.
Mananatili ito maging bukas.
At kung pagmamay-ari mo na ako sa mga oras na iyon,
Nababatid mong higit sa kalahati
Ng pagkatao ko ay tangan niya.
Bawiin mo ako kung makakaya mo.
Kung hindi, ipikit mo ang iyong mga mata
Sa bawat pagsisiping ng ating mga gabi.
Siya pa rin ang makikita ko sa mga anino ng iyong mga mata.
Tinig niya pa rin ang maririnig ko sa bawat
Halinghing ng iyong pagkatao.
Halimuyak niya pa rin ang malalanghap ko sa tuwing
Magsasanib ang ating mga katawan
Sa bawat pulot-gatang ating pagsasaluhan.

Dahil mananatili siya hanggang bukas.

Kailanman.

Sa Tuwing Malalaglag Ang Mga Dahon

Sa malambing na duyan natin inumpisahang
Kalimutan ang mundo, magkasuyong nangarap

At silipin ang siwang ng mga ulap. Nag-umpisang
Kumutan ang mga panaginip at humimlay patungo

Sa dako roon na tanging ikaw at ako lamang
Ang nais na makarating, wala ng iba.

Pumaimbabaw sa pagsuyong pinagsasaluhan
Ng mga katawang pilit nagkakasya sa duyang

Umiindak sa ritmo ng banayad na tibok ng hangin
At nag-umpisang malaglag ang mga dahon sa sanga

Ng punongkahoy na nagsilbing talabing sa nakasisilaw
Na ngiti ng araw. Nakasisilaw din ang bawat pilantik

Ng iyong mga matang may nakakarahuyong ganda.
Patuloy na nalalaglag ang mga dahon sa sanga.

Masisiil na halik, mga yakap na lubhang napakainit,
Magkalapat ang mga katawang nangunyapit sa aldaba

Ng langit. Maririnig ang mga langitngit sa paligid
At walang tigil na nalalaglag ang mga dahon sa sanga.

Kung Ako'y Pusong Babae ni Don Belardo

(Para kay Donbus)

Pasalamat ka’t hindi nabakla
yaring pusong nahumaling sa iyong mga tula.
Kundi’y babagtasin ang dagat at disyerto
makurot ko lamang ang pisngi’t singit mo.

Kung naging isang dalaga
palay na sa manok siya pang didiga.
Tuka mo’y makata, matalinghaga ang tahid
Pag tumilaok, pag-ibig ang laging hatid.

Ngunit dahil iyong abang kaibigan
Tunay na Adan mula batuta hanggang kalingkingan,
Hayaang sa iyo Florante ay amigong Aladin
Sina Laura at Flerida, sa pagtula, ating romansahin. BOW

Dakila ni Raul Funilas

(Para Kay Don Bustamante)

Dakilang layunin ng isang Makata,
O Pantas ng wika’y gawin mong Dakila
Na titingalain na parang Bathala;
Balanang Babaing sa kanya’y hahanga.
Ulikbangong birtud kay Don ay ihaplos,
Sapagkat ulinig ang wikang tibobos;
Taal Filipinong gustong mapabantog
Ang likhang tulaing may saya at libog.
Mayaman ang isip dahil ay marangal,
Ang angking talino’y angkop mandayuhan;
Ningas ng salita’y animo’y balaraw
Tatarak sa utak ng tulad kong hangal
Ehemplo ng lahat si Don kong minahal.

Tsaa

Maaga akong nagising kanina, (mas maaga sa nakagawian ko nang alas siyete para maghabol ng service papuntang trabaho) Palibhasa, maaga rin akong natulog kagabi, alas onse lang yata (mas maaga rin ito sa nakagawian nang alas dos ng madaling araw) Sinubukan kong gumawa ng tula, susme, puro pamagat ang nauumpisahan. Sabi tuloy ng isang makatang nakadaupang-palad ko sa inuman noon sa P.U.P. dapat nahuhuli ang pamagat. Pero iba naman ang hilatsa ng isip ko..gusto may nasusundan na talinghaga bago ang pagmamaneho sa mga taludtod at saknong. Sana ganito rin ang biyahe ng buhay ko, nauuna ang sistema bago ang aksiyon, pero nauubusan na ng tinta ang talaraawan ngunit tuloy pa rin sa pagbabagtas ng magandang pamagat ng buhay.

Ganoon pa rin ang nadatnang kong sistema sa studio..sangkaterba ang trabaho sa gitna ng mga nagkakampilang tasa ng tsaa at sigarilyong nakakasakal sa maghapong pagbabad ng mga katrabahong arabo, habang nakakasulaok ang mga igting ng kanilang tawanan sa pagliwaliw ng mga mata sa mga bidyong nakadikit sa kanilang mga cellphone. Susmeng buhay ito, nasabi ko sa sarili ko.

Paano ba ako makakawala sa sistemang ito..sampung taon na akong pinapaliguan ng ganitong kalakaran ng buhay. Pakiramdam ko, nahahawa na ako sa kawalang-silbi ng mga taong ito. Bukod sa pagkamal ng mga naglalakihang suweldo, nag-uumalpas din ang mga kakitiran ng mga utak..ang hirap makipagtalo.

Bago pa man ako tuluyang tumalikod, nasungkit ako ng isang maigayang paanyaya ng isang kasamang sundalo..isang mainit ng tsaa para sa walang silbing umaga. Tumango lang ako, tinungo ang sariling opisina..nahiga sa sofa at hinayaang taluntunin ang daang magbabagtas sa akin patungo sa isang tanghaling sana naman ay maigaya.

Hindi pa man nakakaakyat sa rurok ng panaginip, heto at humihiyaw na ang telepono. Isang tawag mula sa aking bossing, si Mr. Furhan, ang dakilang alamat ng studio. Nagyaya ng isang mainit na tsaa, sa pagkakataong ito ay hindi ako tatanggi, tinungga ang malinamnam na alok ng kaniyang kabutihan. Ngunit hindi lang pala tsaa ang alok nito, may inihandang talumpati na magpapabago daw ng aking pasya. Isang makinis na papel ng panibagong kontrata para sa panibagong suweldo, panibagong budget para sa mga bagong kagamitan. May pagmamalaki rin nitong ipinakita ang nangingislap na bagong nikond100 camera na bukod sa pinangarap kong hawakan ay matagal ko na rin itong nirequest sa butihin niyang opisina. Pero hindi ako ganon kadaling mabulag sa isang maliwanag na suhol para tanggapin ang panibagong taon na magtatali sa akin sa sistemang ito na matagal ko nang isinusuka. Isinuka rin ng aking bibig ang pagtanggi, ako’y uuwi na at talagang aalis na…

“Think again, a hundred times, Jibril.” Sabi niya. Ang Jibril ay hango sa pangalan kong Don Gabriel na sa wikang arabic ay Jibril. Ayon sa kanilang pananampalataya, ito ang pangalan ng anghel na tagahatid ng mensahe ng Diyos. Ngunit bakit hindi nito marinig ang mensahe ng pagtanggi ko sa kaniyang alok? Na hindi ako maaring maging taksil sa aking mga pagpapasiya na bukod sa naging kalakaran na ng buhay ko ang magmatigas at pangatawanan ang bawat hakbang ng mga paa ay hindi rin ako maaaring mabulag ng kaniyang mga alok na mas malaking sahod, ng mas malawak na kapangyarihan, ng mas magarang tirahan, ng mas magagarang kagamitan. Hindi naging magara ang isip ko sa sampung taong pakikipagbuno sa mga nakaririnding katwiran, sa mga nakakasukang patakaran. Hindi ako napangiti ng malaking suweldong kinakamal ng mga palad ngunit naaagnas naman ang kalayaang matagal nang nakapugal sa aking mga kalayaan. Kalayaang magpasiya, ng ayon sa aking mga kagustuhan at pag-unawa.

Tumagas ang luha ko sa pagtalikod sa isang mabuting kaibigan, mabuting kaibigan ang boss ko, ngunit mabuti rin akong tagasunod sa aking sarili..at kahit kailan, di ako sasalangsang o magiging taksil sa mga paninindigan, paniniwala na tanging sa akin lamang, sa akin lamang.

Unang Tikim

Naaalala ko pa ang unang diwatang
Nagturo sa akin ng kamunduhan.
Sa kaniya ko rin natutuhan
Na ang lahat pala ng bahagi
Ng aming mga katawan ay may pangalan—
May lihim at hayag,
May nakatago at nakaladlad.
Ang bawat guhit ng aking mga ugat
At kinis ng kaniyang kaselanan
Ay bahagi lamang ng pagiging kami—
Bilang tao.

Inihayag ang mga kariktang unang
Nasilayan. Ibang-iba sa mga nakitang
Nakalarawan sa komiks, sa mga drowing
Ng kaklaseng manyak. Iba rin ang hitsura
Kung ikukumpara sa mga napanuod na pelikula
Na bukod sa luray-luray, lasog-lasog,
Punit-punit at tagni-tagning pagpapakasasa
Sa karapatan at kalayaang hindi iningatan.

Ngunit ang aming mga yakap ay mapagmahal-
Maingat ang bawat haplos, ang bawat pagpisil
Sa maseselang bahagi na kaytagal na pinanabikan.
Bawat pagpikit ng aming mga mata
Upang dam’hin ang bawat saglit ay mga bakas
Ng luha habang tinatanggap ang kasalanang
Matamis na pinagbigyan.

Pinahaba ng mga halinghing ang gabing
Nakalimutang matulog. Nakalimutan
Na ring kumutan ang mga sarili
At nakabuyang-yang ang mga katawan
Sa kagat ng mga hayok na lamok
Na nakikipagpaligsahan sa kagat ng aming
Mga labi sa pagpupumilit na mapunit
Ang manipis na hibla ng langit.

Duguan ang pisngi ng buwan, luhaan
Namang nagpalitan ng mga kataga
Ng pagmamahal. Hapong tumalampak
Ng higa ang pawisang mga kaluluwa,
Nakatingin sa ulap ng hating-gabi,
Pilit hinimay sa alaala kung paano
Naglandas ang sandaling iyon
Na nagpaubaya sa bitag ng langit.

Nang muling pagmasdan ang mga hubad
Na kalamnan, saka lamang nagising
Nang maramdaman ang hapdi ng pawisang
Mga katawan… at hiningang nag-aamoy alak.

Kalayaan

Tulad mo rin naman akong tanging
Unan ang nais kayakap sa gabi
Kahit pa minsa’y nagdadampi
Ang mga balat sa iisang papag
Na nagkulong sa ating mga katawan.

Tulad ng ating mga kaluskos
Sa kalaliman ng gabi upang
Bahagyang magising ang isa’t-isa
At magmuni, magpakiramdaman
Sa bulong ng mga pusong
Nagpupumilit kumawala sa mga bisig
Nating ngayo’y nanlalamig.

Ang ating silid ay tila kahong
Nakakulong ang mga pangarap
Na nang maglao’y naagnas.
Malamlam na rin ang ilaw
Na nagsilbing tanglaw
Sa mga gabing magkasamang
Tinahak ang landas doon
Patungo sa langit.

At sa pagsapit ng umaga,
Pupungas-pungas tayong haharap
Sa lamesang parisukat. Magsasawalang-kibo
Habang nakatuon ang mga mata
Sa bintana at nakatanaw
Sa labas na tila sabik na sabik
Pumailanlang doon sa malawak
Na lugar ng ating mga kalayaan.